Omitir al contenido
  • Recientes
Collapse
Foros Primavera Sound

Foros Primavera Sound

El JAÇ

Programado Fijo Cerrado Movido Off
1.2k Mensajes 63 Posters 1.0m Visitas
  • Más antiguo a más nuevo
  • Más nuevo a más antiguo
  • Mayor número de Votos
Responder
  • Responder como tema
Accede para responder
Este tema ha sido borrado. Solo los usuarios que tengan privilegios de administración de temas pueden verlo.
  • C Desconectado
    C Desconectado
    company llavoré
    escribió en Última edición por
    #110

    ei. un par de cosas. primero el concierto de secret chiefs 3 por gentileza del amigo de manel. la otra el cartel completo del johnny q no recuerdo haberlo visto por aquí:

    @kol64bm9:

    secret chiefs 3 bcna (descarga´s)
    secret chiefs 3
    el mercat de les flors (sala ovidi montllor), barcelona (catalonia), spain
    2008-09-28
    line up:
    trey spruance: guitars & electronics
    jason schimmel: bass P
    peijman kouretchian: drums
    rich doucette: sarangi & esraj
    jai young kim: keyboards
    timb harris: violin
    audio quality: a+ (recorded @ 24-bit 96 khz)
    tracks:
    1. medieval
    2. the 15
    3. personnae: halloween
    4. vajra
    5. Bereshith
    6. the 4 (great ishraqi sun)
    7. zulfikar
    8. dolorous stroke
    9. castle of sand
    10. fast
    11. ship of fools (stone of exile)
    12. brazen serpent
    13. renunciation
    14. assassin's blade
    –------1:16:31
    http://tinyurl.com/497rfr
    http://tinyurl.com/3jwry7
    (con el agradecimiento y reconocimiento al "equipo tecnico habitual": mr. b.)

    @kol64bm9:

    27º FESTIVAL DE JAZZ SAN JUAN EVANGELISTA (MADRID)

    William Parker "The Inside Songs Of Curtys Mayfield", Henry Threadgill And Zooid, Dave Holland Quintet, Barry Guy New Orchestra, Henri Texier Sextet, Four Corners "La noche Clean Feed", "Charles Mingus vive" (Baldo Martínez, Miguel Ángel Chastang, Mario Rossy), String Trio Of New York, Sumrra, Alboran Trio

    “Una mirada al jazz contemporáneo desde el contrabajo entre EE.UU. y Europa”.
    En recuerdo de Charles Mingus que abrió el camino al jazz actual

    • Viernes 24 de octubre
      WILLIAM PARKER “The Inside Songs of Curtis Mayfield”
      William Parker, contrabajo; Amiri Baraka, voz; Leena Conquest, voz; Darryl Foster, saxos soprano, tenor y alto; Lewis Filip Barnes, trompeta; Dave Burrell, piano; Hamid Drake, batería y percusión; Sabir Mateen, saxo alto y tenor, clarinete, flauta

    • Jueves 30 de octubre
      HENRY THREADGILL & ZOOID
      Henry Threadgill, saxo alto y flauta; Liberty Ellman, guitarra acústica; Rubin Khodeli, violonchelo; Jose Davila, tuba; Dana Leong, violonchelo y trombón; Elliot Kavee, batería

    • Sábado 1 de noviembre
      DAVE HOLLAND QUINTET
      Dave Holland, contrabajo; Robin Eubanks, trombón; Chris Potter, saxo tenor; Steve Nelson, vibráfono; Nate Smith, batería

    • Jueves 6 de noviembre
      BARRY GUY NEW ORCHESTRA
      Barry Guy, contrabajo, dirección (Gran Bretaña); Hans Koch, clarinete bajo (Suiza); Agustí Fernández, piano (España); Evan Parker, saxos soprano, tenor (Gran Bretaña); Mats Gustafsson, saxo barítono, fluteophone (Suecia); Per Ake Holmlander, tuba (Suecia); Herb Robertson, trompeta, fiscorno (EE.UU); Johannes Bauer, trombón (Alemania); Paul Lytton, percusión (Gran Bretaña); Raymond Strid, percusión (Suecia)

    • Sábado 8 de noviembre
      STRING TRIO OF NEW YORK
      John Lindberg, contrabajo; James Emery, guitarra; Rob Thomas, violín

    • Viernes 14 de noviembre
      “Desde Galicia al Mediterráneo”
      1ª Parte: SUMRRÁ
      Xacobe Martínez Antelo, contrabajo; Manuel Gutiérrez, piano; L.A.R. Legido, batería
      2ª Parte: ALBORÁN TRIO
      Dino Contenti, contrabajo; Paolo Paliaga, piano; Gigi Biolcati, batería

    • Sábado 15 de noviembre
      HENRI TEXIER STRADA SEXTET
      Henri Texier, contrabajo; François Corneloup, saxos barítono y soprano; Sebastien Texier, saxo alto, clarinete y clarinete alto; Gueorgui Kornazov, trombón; Alain Vankenhove, trompeta; Christophe Marguet, batería y percusión

    • Miércoles 26 de noviembre
      LA NOCHE CLEAN FEED. “FOUR CORNERS”
      Adam Lane, contrabajo (EE.UU); Ken Vandermark, saxos tenor y barítono, clarinete y clarinete bajo (EE.UU); Magnus Broo, trompeta (Suecia); Paal Nilssen-Love, batería y percusión (Noruega)

    • Sábado 29 de noviembre
      “CHARLES MINGUS VIVE” (Producción del Festival)
      Miguel Ángel Chastang / Mario Rossy / Baldo Martínez, contrabajos
      Iñaki Salvador, piano; Guillermo McGill, bateria; Victor de Diego, saxo tenor; Mikel Andueza, saxo alto; Antonio Giménez, trompeta.

    · Todos los conciertos a las 21:00 h.

    VENTA ANTICIPADA: En todos los centros de El Corte Inglés - Tel. 902 400 222 - Internet: www.elcorteingles.es
    Precio de las entradas 20€ - Excepto días 14 y 29: 15€

    COLEGIO MAYOR UNIVERSITARIO SAN JUAN EVANGELISTA-OBRA SOCIAL UNICAJA
    Avda. Gregorio del Amo, 4, 28040 - MADRID Teléfono 915 34 24 00 Fax 915 36 03 21
    Más Información: http://www.cmusanjuan.com

    edito para decir q el programa ese d radio q comentaba + arriba (ones de crom) veo q vuelve a las andadas, y de q manera: con peter brötzmann. aun no lo he escuchado pero veo q recorre varios de sus projects des del adolphe sax hasta el reciente fat is gone… inmersión inminente.
    http://www.onesdecrom.podomatic.com/

    1 Respuesta Última respuesta
    0
    • P Desconectado
      P Desconectado
      pruebamusicos
      escribió en Última edición por
      #111

      Joder, os quejaréis en Madrid. Ese cartel no es moco de pavo. A ver si se anima la cosa por Barcelona.

      1 Respuesta Última respuesta
      0
      • C Desconectado
        C Desconectado
        company llavoré
        escribió en Última edición por
        #112

        ei gent. ando buscando un disco de jazz q salió esta semana y no encuentro links desperdigados por ahí ni tampoco en soulseek. vosotros q sacais links de debajo las piedras, querría saber fuentes donde encontrar pedazo discos de jazz como éste:

        Guitars McCoy Tyner | Half Note Records (2008)


        @1m565iol:

        (…)Tyner's vast discography includes relatively few guitar wielding side-men; Guitars, then, is unique in Tyner's oeuvre as it contains a rotating roster of high profile guitarists, featuring Bill Frisell, Marc Ribot, John Scofield, Derek Trucks and banjo wizard Bela Fleck.(...)
        (...) Guitars is a most welcome anomaly in Tyner's discography; this thematically concise yet stylistically diverse session proves without a doubt that he still possesses the visionary spirit that made him a legend. (…)
        (...)Track listing: Improvisation 2; Passion Dance; 500 Miles; Mr. P.C.; Blues On The Corner; Improvisation 1; Trade Winds; Amberjack; My Favorite Things; Slapback Blues; Greensleeves; Contemplation; Boubacar; Baba Drame.

        Personnel: McCoy Tyner: piano; Ron Carter: bass; Jack DeJohnette: drums; Marc Ribot: guitar (1, 2, 3, 6); John Scofield: guitar (4, 5); Bela Fleck: banjo (7, 8, 9); Derek Trucks: guitar (10, 11); Bill Frisell: guitar (12, 13, 14)

        1 Respuesta Última respuesta
        0
        • M Desconectado
          M Desconectado
          manel
          escribió en Última edición por
          #113

          collons, vaya lista de personal, no?
          yo también voy a buscarlo.
          uff.. mcCoy, ron carter, marc ribot y de johnette tocando juntos es algo que hay que oir! de hecho, ron carter y tyner juntos!

          1 Respuesta Última respuesta
          0
          • C Desconectado
            C Desconectado
            company llavoré
            escribió en Última edición por
            #114

            bien. lo encontré en soulseek este mediodía y gracias a las indicaciones de manolito (merci nen), aquí lo tienen:

            http://www.mediafire.com/download.php?gkkwynwyxtm
            ```apenas lo he escuchado, pero las primeras con ribot están q te cagas, mucha energia y toques muy blueseros…
            
            Y hablando de uno de los maestros q participan del disco éste, hoy ha estado a l’auditori de Girona el contrabajista de Miles de la epoca pre-bitches, Ron Carter, con el trio Foursight formado por stephen scott al piano, payton crossley a la bateria y el gran rolando morales-matos a la percusiones.
            Presentaban el Dear Miles, disco de homenaje al maestro q digamos q saca a relucir el Davis de entre épocas, vaya, entre lo acústico del kind of blue y la fusión del bitches, los años en los q militó carter, q yo desconozco bastante y q manel adora. En el disco hay lugar para versiones suyas y temas convertidos en estandards del género.
            En su evening-live de hoy se han marcado unos iniciales 45’ del tirón de devaneos jazzeros con sus solos pertinentes. Lujazo. El percusionista, aparte de ser un cachondo y animar el cotarro, es un virtuoso en su campo. Vaya fiera. Ron Carter sin necesidad de chupar cámara es pura elegancia y sin demasiadas estridencias y siempre todo medido, ha dado toda una master class. Su pianista, a pesar de “cagarla” un par de veces y mostrarse abiertamente puteado por ello, ha tenido protagonismo a partes iguales con carter. Y el bateria donde debe estar.
            Al final nos han ofrecido, entre otras, my funny valentine, con su jazz “decente y con corbata” (ron carter + o - dixit).
            Ovación.
            1 Respuesta Última respuesta
            0
            • M Desconectado
              M Desconectado
              manel
              escribió en Última edición por
              #115

              hey company, merci por el de tyner! así mola empezar la semana

              la época dorada (o más bien, una de las épocas doradas) de miles en mi opinión fue la del segundo quinteto, con hancock al piano, carter al contrabajo, wayne shorter al saxo, tony williams (con 18 años!) a la batería y miles a la trompeta. la época fusión de miles está realmente bien y para un aficionado del 2008 supongo que la mejor manera de entrar en el universo de miles es con "bitches brew", "in a silent way" o "jack johnson" (por cierto, si te molan estos discos son imprescindibles las tres cajas que han sacado de cada uno de ellos, sobretodo la de jack johnson), pero al cabo de un tiempo uno va tirando para atrás y te encuentras con "miles smiles", mi disco favorito de miles y del quinteto. el disco que, junto a "kind of blue", sentó las bases del jazz modal y en la que todos los músicos implicados están auténticamente on fire (aunque si tuviera que quedarme con uno sería con shorter).
              no estuvieron tocando mucho tiempo (unos tres años), por lo que su legado musical es modesto en tamaño. columbia-sony sacó una caja de 5 cds hace tiempo que recopila por orden cronológico todo lo que grabaron estos máquinas y que resulta una introducción ideal al quinteto. si quieres que la filtre, dímelo.

              1 Respuesta Última respuesta
              0
              • M Desconectado
                M Desconectado
                manel
                escribió en Última edición por
                #116

                (la puta, qué grande el de mccoy tyner! fans de ribot no os perdais el disco!)

                Ron Carter "Dear Miles" 2008

                Personnel:
                Ron Carter Bass
                Stephen Scott Piano
                Roger Squitero Percussion
                Payton Crossley Drums

                http://rapidshare.com/files/42598161/RC_Dear_Miles.part1.rar
                http://rapidshare.com/files/42585297/RC_Dear_Miles.part2.rar 
                
                1 Respuesta Última respuesta
                0
                • R Desconectado
                  R Desconectado
                  RX456 Seed
                  escribió en Última edición por
                  #117

                  @manel:2v7vrujs:

                  hey company, merci por el de tyner! así mola empezar la semana

                  la época dorada (o más bien, una de las épocas doradas) de miles en mi opinión fue la del segundo quinteto, con hancock al piano, carter al contrabajo, wayne shorter al saxo, tony williams (con 18 años!) a la batería y miles a la trompeta. la época fusión de miles está realmente bien y para un aficionado del 2008 supongo que la mejor manera de entrar en el universo de miles es con "bitches brew", "in a silent way" o "jack johnson" (por cierto, si te molan estos discos son imprescindibles las tres cajas que han sacado de cada uno de ellos, sobretodo la de jack johnson), pero al cabo de un tiempo uno va tirando para atrás y te encuentras con "miles smiles", mi disco favorito de miles y del quinteto. el disco que, junto a "kind of blue", sentó las bases del jazz modal y en la que todos los músicos implicados están auténticamente on fire (aunque si tuviera que quedarme con uno sería con shorter).
                  no estuvieron tocando mucho tiempo (unos tres años), por lo que su legado musical es modesto en tamaño. columbia-sony sacó una caja de 5 cds hace tiempo que recopila por orden cronológico todo lo que grabaron estos máquinas y que resulta una introducción ideal al quinteto. si quieres que la filtre, dímelo.

                  Me va a ir de puta madre esto, gracias. Miles Davis es una de mis asignaturas pendientes. Sólo he escuchado de él "Kind of Blue", "Sketches of Spain" y un artefacto que pondré más abajo. El "Sketches…" lo pillé de la biblio y no me acabó de entrar. Quizás la orquestra tuviera la culpa aunque hay cosas de Gil Evans con su orquestra que sí me han entrado. De todas formas, los prefiero sin tanta ornamentación.

                  He de indagar en su etapa fusión (In a silent way, Bitches Crew...caerán pronto) pero esto que hay aquí debajo es una de esas joyas inescrutables para servidor, un disco de baile rarísimo. La primera vez que lo escuché sin saber de qué iba me quedé anonadado, tendríamos que saber más detalles sobre como debieron grabar el disco Miles y su crew porque realmente no tocaban tierra. Por lo visto, en su época la crítica y el público lo destrozaron. Hay una caja del disco muy muy golosa.

                  1 Respuesta Última respuesta
                  0
                  • G Desconectado
                    G Desconectado
                    galleta
                    escribió en Última edición por
                    #118

                    es que el on the corner es cremor absoluto.

                    1 Respuesta Última respuesta
                    0
                    • M Desconectado
                      M Desconectado
                      manel
                      escribió en Última edición por
                      #119

                      no querría parecer pureta, porque de miles mola todo, lo del principio, lo del medio y lo del final. incluso discos menores como, qué sé yo, "tutu" o "miles in the sky" tienen mogollón de enjundia. realmente la discografía de miles es un desafío para la peña que fagocita música sin piedad, porque con miles no se puede ir con prisas, igual que con coltrane o con ornette.
                      dicho esto, miles -como muchos otros genios de la historia del arte- sabía cultivar el producto como nadie (algo que le emparenta con nuestrojohn zorn, por ejemplo) y siempre supo reinventarse para seguir en el candelero, rodearse de gente "moderna" y hip. al principio, discos como "bitches brew" o "on the corner" pueden deslumbrar porque suenan super contemporaneos, pero poco a poco te vas dando cuenta que el miles más rico en sutilezas y registros es el de la época pre-fusión, con trane, adderley, bill evans, gil evans, etc primero y con el quintet después. cuestión de gustos, supongo.
                      yo la caja de "on the corner" la escuché en su momento y no me mató, pero es que ya te digo que ese disco en concreto no me mata (entre comillas porque etc etc etc)

                      por cierto, cualquiera que tenga un interés mediano en Miles Davis debería leer la biografía de Ian Carr (la publicó Ediciones B en formato bolsillo, vale unos 8 euros, creo) y el libro de Ashley Kahn sobre "Kind of Blue".

                      1 Respuesta Última respuesta
                      0
                      • I Desconectado
                        I Desconectado
                        iñigo
                        escribió en Última edición por
                        #120

                        Hablando del tito Ribot:

                        Marc Ribot - Spiritual Unit

                        http://www.megaupload.com/?d=HHH29ZBB
                        

                        Spiritual Unity - May, 2005

                        What is Spiritual Unity? Spiritual Unity is a group formed by Marc Ribot dedicated to re-creating and re-imagining the music of the great saxophonist Albert Ayler, one of the pillars of modern jazz.To Ribot, playing Ayler's music is a "ritual process, through improvisation, of experiencing and presenting the rawest moment of musical creation."

                        Spiritual Unity features the great bassist Henry Grimes, who played on many of Ayler's seminal recordings from the 1960s. After Grimes returned to the jazz scene in 2003, Ribot knew that the time had come to realize his long-time dream of forming a collective band to play this music. This is only the second release to feature Grimes since his return to music. Spiritual Unity also features eclectic trumpeter **Roy Campbell **and drummer Chad Taylor, best known for his work with the Chicago Underground.

                        1 Respuesta Última respuesta
                        0
                        • 3 Desconectado
                          3 Desconectado
                          30segundossobreTokyo
                          escribió en Última edición por
                          #121

                          para hacerse una mejor composición de lugar sobre el señor Davies, muy recomendable leer su autobiografia editada aqui por Ediciones B ya hace unos años. Vaya pajarraco que estaba hecho.
                          Por cierto: ¿alguien de por aqui lo vio en vida?. El menda lo vio, creo que una de las últimas veces que vino aqui, en el Poble Espanyol, con su sonido jazz-funk-hip hop. Mejor dicho, le vimos el culo, porque otra cosa….

                          1 Respuesta Última respuesta
                          0
                          • C Desconectado
                            C Desconectado
                            company llavoré
                            escribió en Última edición por
                            #122

                            ei gent. nada, comentar q des de q me lo bajé, aun no he podido entrar a fondo con el nuevo de tyner y carter. luego, esto q hablais acerca de las épocas y discos de miles davis, soy incapaz de echar pestes de ninguno de los q tengo. Hasta recomiendo el último q sacó aun en vida (bueno, me parece q no todas estaban acabadas), el doo-hop, como una de esas grabaciones raras y mágicas (aunque sin excesivas pretensiones) y q es otro semi-giro q te puedes esperar de un pájaro como el q nos ocupa. como ya comenté con manel, la época late 60s-early 70s en mi caso es por la q me cogió mas fuerte, a pesar de haber empezado a interesarme por davis con el landmark q es el kind of blue y haber retrocedido con el miles ahead (gil evans puto maestro de ceremonias) y hasta llegar al birth of the cool. tengo q entrar a fondo en los mid 60s, q solo conozco el nefertiti y q tiene q ser la ostia. por suerte, es un personaje lo suficientemente popular como para q haya recibido una extensa reedición de su catálogo y la gran mayoría de sus discos como sabeis rondan los 5-10€, razón por la cuál ya ni me molesto a bajármelos y van cayendo de vez en cuando.

                            Y hablando de las reediciones, ediciones de-luxe y las cajas… sí, tengo algunas de tótems como davis o coltrane, pero así por lo general, y en particular las ediciones deluxe, a veces no me compensan el precio doble q pago por ellas. Un claro ejemplo: las 8 o 10 alternate takes del it’s easy to remember de las ballads de coltrane. q sí, q no me cansaría de escucharlas, estudiarlas y despellejarlas, pero en tiempos de crisis, mejor me compro 2 buenas reediciones de 2 discos distintos con su correspondiente libraco guapo y me olvido de cajas, alternate takes amb un dit embenat y polles vàries.
                            vaya rollo patatero. sorry.

                            1 Respuesta Última respuesta
                            0
                            • M Desconectado
                              M Desconectado
                              manel
                              escribió en Última edición por
                              #123

                              "alternate takes amb un dit embenat" dice, ja jaja..
                              toda la razón.
                              impulse sobretodo a veces se flipan con los precios de las reediciones, que vale que se las curran, pero 20 euros por un disco que se grabó hace 40 años pues oye..
                              reediciones las de blue note y las de sony, con discazos a 7-8 euros, así da gusto, oiga

                              1 Respuesta Última respuesta
                              0
                              • C Desconectado
                                C Desconectado
                                company llavoré
                                escribió en Última edición por
                                #124

                                veo en su web q ya ha salido el numero de octubre de la JAÇ con el bateria marc ayza en portada, y como viene siendo costumbre estos ultimos años por estas fechas en q se publica el cartel de la gente de arco y flecha, pues el cd q acompaña la revistilla viene cargadito con las perlas q traen este fin de 2008 y medio 2009.

                                además unos cuantos articulillos q prometen entre los q destaco uno sorprendente:
                                @3v5ccqas:

                                ECM Barcelona. L'auditori Series
                                Barcelona ingressa aquesta temporada en el selecte club de ciutats ECM amb la primera edició d’ECM Barcelona - L’Auditori Series, una iniciativa única en el món organitzada per Zero4 i la sala barcelonina, i que, durant set mesos, serà un mostrari de les diferents cares del segell possiblement més influent d’Europa i del món. Hi actuaran des d’Enrico Rava i Tomasz Stanko fins al català Agustí Fernàndez.

                                1 Respuesta Última respuesta
                                0
                                • M Desconectado
                                  M Desconectado
                                  manel
                                  escribió en Última edición por
                                  #125

                                  hey os paso el enlace que me pasó ambrosiosanchez en un cruce de privados que tuvimos sobre el gran Ken Vandermark y con el que finalmente me he puesto.
                                  un disco tremendo que sacó Atavistic en abril, todos los que disfrutasteis con el de offonoff, original silence (me ha gustado más este disco que el segundo de ellos, por ejemplo) o los que seais zuistas, teneis que haceros con este disco a toda costa. paal nilssen love, vandermark y lasse marhaug ruidos con un ordenador.

                                  Ken Vandermark, Paal Nilssen Love & Lasse Marhaug
                                  Broken Music (atavistic, 2008)

                                  http://www.mediafire.com/?gldgjzsyj1t 
                                  
                                  

                                  ps- merci ambrosio!

                                  1 Respuesta Última respuesta
                                  0
                                  • I Desconectado
                                    I Desconectado
                                    iñigo
                                    escribió en Última edición por
                                    #126

                                    manel! parece que han invalidado el link o algo.

                                    1 Respuesta Última respuesta
                                    0
                                    • J Desconectado
                                      J Desconectado
                                      jösexiu
                                      escribió en Última edición por
                                      #127

                                      ¡otro enlace, por favor!

                                      1 Respuesta Última respuesta
                                      0
                                      • M Desconectado
                                        M Desconectado
                                        manel
                                        escribió en Última edición por
                                        #128

                                        cuando llegue a casa os lo cuelgo, gañanes!

                                        1 Respuesta Última respuesta
                                        0
                                        • I Desconectado
                                          I Desconectado
                                          iñigo
                                          escribió en Última edición por
                                          #129

                                          aprovecho para repescar este disco que subí hace un par de semanas, por si alguien no se pispó.

                                          @iñigo:18otsj4q:

                                          Hablando del tito Ribot:

                                          Marc Ribot - Spiritual Unit

                                          http://www.megaupload.com/?d=HHH29ZBB
                                          

                                          Spiritual Unity - May, 2005

                                          What is Spiritual Unity? Spiritual Unity is a group formed by Marc Ribot dedicated to re-creating and re-imagining the music of the great saxophonist Albert Ayler, one of the pillars of modern jazz.To Ribot, playing Ayler's music is a "ritual process, through improvisation, of experiencing and presenting the rawest moment of musical creation."

                                          Spiritual Unity features the great bassist Henry Grimes, who played on many of Ayler's seminal recordings from the 1960s. After Grimes returned to the jazz scene in 2003, Ribot knew that the time had come to realize his long-time dream of forming a collective band to play this music. This is only the second release to feature Grimes since his return to music. Spiritual Unity also features eclectic trumpeter **Roy Campbell **and drummer Chad Taylor, best known for his work with the Chicago Underground.

                                          1 Respuesta Última respuesta
                                          0

                                          Hello! It looks like you're interested in this conversation, but you don't have an account yet.

                                          Getting fed up of having to scroll through the same posts each visit? When you register for an account, you'll always come back to exactly where you were before, and choose to be notified of new replies (either via email, or push notification). You'll also be able to save bookmarks and upvote posts to show your appreciation to other community members.

                                          With your input, this post could be even better 💗

                                          Registrarse Conectarse

                                          • 1
                                          • 2
                                          • 3
                                          • 4
                                          • 5
                                          • 6
                                          • 7
                                          • 8
                                          • 60
                                          • 61
                                          • Conectarse

                                          • ¿Aún no tienes cuenta? Registrarse

                                          • Login or register to search.
                                          • First post
                                            Last post
                                          0
                                          • Recientes